صفحه قبلی – صفحه بعدی

انتخاب نسل

سیاست انتخاب بازماندگان تعیین می کند که چه افرادی باید از بین بروند و چه افرادی در نسل بعدی نگهداری شوند. این بدان دلیل مهم است که باید اطمینان حاصل شود که راه حلهای مناسب تر نباید از میان راه حلهای نسل بعدی خارج شوند، در عین حال تنوع باید در جمعیت حفظ شود.
بعضی از GA ها از سیاست نخبگی استفاده می کنند. به عبارت ساده، به این معنی است که بهترین راه حل فعلی همیشه به نسل بعدی منتقل می شود. بنابراین، تحت هیچ شرایطی نمیتوان مناسب ترین عضو جمعیت فعلی را جایگزین نمود.
ساده ترین راه این است که افراد تصادفی را از جمعیت بیرون بکشند، اما چنین رویکردی اغلب مشکل همگرایی را دارد، بنابراین استراتژی های زیر به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرند.

انتخاب بر اساس سن

در انتخاب سن، میزان تناسب راه حل اهمیتی ندارد و هر فرد در جمعیت به تعداد نسلی محدود که در آن مجاز به تکثیر است، اجازه حضور داده می شود، پس از آن، بدون توجه به میزان تناسب آن راه حل از بین می رود .
به عنوان مثال، در مثال زیر، سن تعداد نسل هایی است که فرد در جمعیت بوده است. قدیمی ترین اعضای جمعیت، یعنی P4 و P7 از جمعیت خارج می شوند و سن بقیه اعضای آن یک واحد افزایش می یابد.

انتخاب بر اساس میزان شایستگی

در این انتخاب فرزندان تمایل دارند جایگزین افراد با کمترین تناسب در جمعیت شوند. انتخاب افراد نامناسب ممکن است با استفاده از هر یک از سیاست های انتخابی که قبلا توصیف شد انجام شود.
به عنوان مثال، در تصویر زیر، فرزندان جایگزین P1 و P10 می شوند که دارای کمترین میزان تناسب اند. لازم به ذکر است از آنجایی که P1 و P9 دارای تناسب یکسان هستند، تصمیم به حذف یکی از آنها دلخواه است.

صفحه قبلی – صفحه بعدی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *